อยากให้เพื่อนๆ ได้แชร์ประสบการณ์ความทุกข์กันครับ เพราะมันจะทำให้เรารู้ว่าเรายังมีเพื่อนอยู่ ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนที่ร่วมชะตากรรมเดียวกันหรือเพื่อนที่เจอประสบการณ์ที่แย่ๆ กว่าเรา การที่ได้อ่านเรื่องราวความทุกข์ของผู้อื่นก็น่าจะทำให้เราจะได้มีกำลังใจในการต่อสู้ต่อไป ได้รู้ว่า เราไม่ได้สู้อยู่คนเดียว จริงมั้ยครับ

สำหรับผม ความทุกข์ของผมคือการให้ แปลกใช่มั้ย เค้ามีแต่ยิ่งให้ยิ่งสุข แต่ผมกลับคิดว่า ยิ่งให้มากยิ่งทุกข์มาก มันเหมือนกับว่า เราไม่ได้ทำอะไรเพื่อตัวเราเองเลย มีแต่การทำให้กับผู้อื่น จนเรารู้สึกได้ว่า ทำไมหนอ เราจึงไม่ให้โอกาส ให้เวลากับตัวเราเองบ้าง บางครั้งเราก็รู้สึกว่า เราสูญเสียโอกาสในการให้อะไรๆกับตัวเองไปเยอะ ทำเพื่อคนอื่นซะเยอะ แล้วเพราะการให้ที่ไม่พอดี เกินตัวของเราเกินไปเลยทำให้เราเป็นทุกข์ แต่บางทีก็คิดนะว่า เราเองเราก็ไม่อยากเห็นแก่ตัว เราคิดว่า การที่เราได้ทำอะไรให้กับคนอื่นเนี่ย มันคือการให้ มันคือบุญที่เราต้องสะสมไปใช้ต่อในชาติหน้า

ถามว่า ผมทำอะไรบ้างถึงได้รู้สึกเช่นนี้ ก็ยกตัวอย่างเช่น เรื่องงาน ผมบอกตรงๆ ว่าผมไม่อยากทำงานเครียดๆ อยากทำงานสบายๆ อยากทำงานแค่ให้พอมีพอกิน ไม่อยากดิ้นรนอะไรมากมายนัก อยากมีชีวิตอย่างพอเพียง แต่ในเมื่อสถานะการณ์ที่เป็นอยู่มันบังคับว่า บ ถ้าจะเอาครอบครัวให้รอดก็ต้องหาเลี้ยงเพิ่มขึ้นอีกเพื่อให้ครอบครัวเรารอดและมีชีวิตที่ดีขึ้น ไม่ใช่แค่เราเอาตัวเองรอดอยู่คนเดียวแล้ว แต่ยังมีครอบครัวด้วย มันเลยต้องดิ้นรน แล้วมันก็เครียด บางทีก็อยากให้คนในครอบครัวเข้าใจและเห็นใจเราบ้าง ไม่อยากให้เค้ามองเราแค่ฉาบฉวย แล้วก็ปล่อยให้เราเหี่ยวแห้งแบบที่เป็นอยู่ เบื่อเหมือนกันนะกับชีวิตแบบนี้ มีแต่ห่วงเต็มไปหมด ถ้าผมตายไปก่อนเวลาอันสมควร ถึงจะรู้สึกกันใช่หรือไม่? เฮ้อ! เบื่อชีวิตจัง!

คุณล่ะครับ แชร์เรื่องเล่ากันบ้างนะครับ เผื่ออย่างที่บอกจะได้รู้ว่าเรายังมีเพื่อนอยู่ แชร์กันนะครับ

ผมและแฟนอยากแสดงความขอบคุณความมีน้ำใจของเพื่อนปอเต๊กตึ๊งมากๆ ครับ

เรื่องของเรื่อง มีอยู่ว่า เมื่อวันเสาร์ที่ 31 มกราคม 2552 ที่ผ่านมา ผมได้ขับรถไปธุระแถวๆ ย่านพระราม 2 ผมชะล่าใจเกี่ยวกับน้ำมันเชื้อเพลิงในรถว่าน่าจะมีเพียงพอ ขณะเดียวกัน ก็พยายามหาปั๊มน้ำมันเติมด้วย จากวัดหัวกระบือ เข้า ถนนกาญจนาภิเษก ผมไม่เจอปั๊มน้ำมันเลย ผมจึงตัดสินใจเลี้ยวเข้าถนนกัลปพฤกษ์ (ถนนที่จะไปยังสาทร) เพราะจำได้ว่ามีปั๊มปตท ตั้งอยู่ไม่ไกลมากนัก

โชคผมไม่ดีเลย เพราะน้ำมันดันไปหมดอยู่ตรงสะพานลอยข้ามแยกสุขาภิบาล1 ซึ่งยังดีที่เราจอดรถอยู่ช่วงขาขึ้นสะพาน ถ้าเราจอดขาลง สงสัยเราจะไม่เหลือชีวิตกลับมาเขียนอะไรแบบนี้ได้

ระหว่างนั้น ผมได้ใช้บริการพิเศษของบัตรเครดิตไทยพาณิชย์ เนื่องจากทราบว่ามีบริการฉุกเฉินเกี่ยวกับเรื่องรถ ผมจึงตัดสินใจโทรไปขอความช่วยเหลือ ก็ได้ความว่า จะมีช่างนำน้ำมันมาเติมให้ 10 ลิตร แต่จำเป็นต้องรอประมาณ 30 นาที

ช่วงที่รอ ผมกับแฟนใจคอไม่ค่อยดีกันทั้งคู่ เนื่องจากกลัวจะโดนรถข้างหลังมาชนท้าย

จนกระทั่งมีมอเตอร์ไซด์ที่ขับผ่านรถผมไป ได้ติดต่อกับทางเจ้าหน้าที่มูลนิธิปอเต๊กตึ๊ง เจ้าหน้าที่จึงได้ออกมาและมาจอดรถต่อท้ายรถผม เพื่อสร้างความอบอุ่นใจและป้องกันอุบัติเหตุ(เนื่องจากรถของมูลนิธิ จะมีไฟสัญญานที่เห็นได้ชัดกว่าไฟหลังรถของผม)

เจ้าหน้าที่ได้อยู่กับเราตลอด และเสนอว่า จะลากจูงรถผมไปที่ปั๊มน้ำมันที่อยู่ใกล้ที่สุด แต่เนื่องจากเรากลัวจะพลัดหลงกับช่างที่จะมาบริการ เราจึงขอจอดรออีกสักพัก

แล้วในที่สุด ช่างก็มาหาเรา แล้วก็เติมน้ำมันให้เรียบร้อย ให้รถสามารถวิ่งต่อไปได้

จึงอยากขอบพระคุณเจ้าหน้าที่ของมูลนิธิปอเต็กตึ๊ง พนักงาน SOS บัตรไทยพาณิชย์ และช่างที่ชื่อ “นัท” ที่ได้มาช่วยผมและแฟนผมไว้

แล้วผมจะไปทำบุญกับมูลนิธิปอเต๊กตึ๊งโดยเร็ววันครับ สัญญา

 วันนี้ ผมได้มีโอกาสไปอัมพวาครับ

ที่จริง ผมเคยไปอุทยานพระบรมราชานุสรณ์ พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย (หรือที่เราเรียกกันง่ายๆ ว่า อุทยาน ร.๒) เมื่อหลายปีที่แล้ว แต่ไม่รู้เลยว่า ข้างๆ อุทยานนั้น มีทั้งวัดอัมพวา และ ตลาดน้ำอัมพวาอยู่ด้วย

มาคราวนี้ เนื่องจากได้มีโอกาสไปเที่ยว “อัมพวา ชัยพัฒนานุรักษ์” ก็เลยถือโอกาสเที่ยวตลาดน้ำ แล้วก็เที่ยวสถานที่อื่นๆ ที่อยู่ในละแวกเดียวกัน

คุณคงเห็นชื่อ “อัมพวา ชัยพัฒนานุรักษ์” แล้วคงคุ้นๆ นะครับ

เห็นแล้วน่ากลัวมั้ย ทหารยืนเฝ้าป้อมที่วัดบางกุ้ง

ป้าย ชัยพัฒนานุรักษ์ ติดไว้ตามถนนในเขตอำเภออัมพวา

ส่วนหนึ่งของร้านค้าในโครงการ

ใช่แล้วครับ ที่นี่ เป็นหนึ่งในโครงการของมูลนิธิชัยพัฒนาครับ ใครอยากรู้ที่มาที่ไปของโครงการนี้ สามารถหาอ่านได้ที่ http://www.chaipat.or.th/chaipat/ampwa/mainframe.html    

บ่ายโมงวันอาทิตย์ในหน้าหนาวของอำเภออัมพวา ช่างร้อนยิ่งนัก แล้วก็คลาคล่ำไปด้วยนักท่องเที่ยวที่ต้องการมาที่นี่เพื่อทำบุญ หาอะไรอร่อยๆ ทาน ถ่ายรูป และถ้าใครอยู่ถึงกลางค่ำกลางคืน ก็ต้องไปดูหิงห้อย และ พักที่บ้านโฮมสเตย์ของชาวบ้าน (ซึ่งอาจจะดูไม่ค่อยจะเป็น Home stay ซักเท่าไหร่แล้ว)

ภายในพื้นที่โครงการ สามารถแบ่งออกได้เป็น 2 ส่วน

ส่วนแรก คือ ส่วนที่เป็นสวน เป็นที่เพาะปลูกต้นไม้ทางเศรษฐกิจ เช่น ตาล มะพร้าว เป็นต้น ดังนั้น ผลผลิตของที่นี่ก็ย่อมจะต้องมีส่วนผสมเป็นกะทิ เนื้อมะพราว น้ำตาลชนิดต่างๆ มากมาย เพื่อให้เราเพิ่มน้ำตาลในเลือด (เอาน่า นานๆ อร่อยอย่างนี้ทีนึง ทานไปเถอะครับ)

คุณป้าขายมะพร้าวอยู่ริมคลอง

ส่วนที่สอง คือ ส่วนที่ติดกับคลอง คลองนี้เชื่อมกับแม่น้ำแม่กลอง บริเวณที่เป็นตลาดน้ำนี้ เป็นบริเวณปากคลองอัมพวา เลยจากจุดนี้ไปเพียงไม่เกิน 1 กิโลเมตรก็จะถึงแม่น้ำแม่กลองครับ ที่นี่เต็มไปด้วยร้านค้ามากมาย แต่ส่วนใหญ่จะเน้นไปทางของกิน และ สินค้าที่อ้างอิงกับวัฒนธรรมท้องถิ่น (ซึ่งน่าจะมีความต่างกับความเป็นอยู่ในอดีตบ้าง) นอกจากนี้ ในน้ำก็จะมีเรือขายของกินให้กินกันอย่างมากมาย จะเป็นขนมไทยชนิดต่างๆ ก๋วยเตี๋ยว ซีฟูดส์ราคาเยา

ผมลองเดินสำรวจตลาดน้ำอัมพวา พบว่า ผู้คนมาท่องเที่ยวที่นี่กันเยอะมาก เพราะนอกจากจะมีทั้งโครงการ “อัมพวา ชัยพัฒนานุรักษ์” และ ตลาดน้ำอัมพวา แล้ว ยังมีแหล่งท่องเที่ยวอื่นๆ เช่น วัดอัมพวา และ อุทยาน ร. ๒ ดังที่กล่าวไว้ข้างต้น

แต่ถ้าคุณมีเวลา และ อยากเปลี่ยนบรรยากาศการท่องเที่ยวดูบ้าง ลองไปนั่งเรือเที่ยวสิครับ เรือหางยาวพาเที่ยวนั้นมีอยู่ทั่วไปแถวๆ ตลาดน้ำ หาขึ้นได้ไม่ยาก ราคาก็เพียงคนละ 50 บาทเท่านั้นเอง เรือจะพาเราไปเที่ยวตามวัดต่างๆ ที่อยู่ริมแม่น้ำ

บ้านครูเอื้อ สุนทรสนานริมน้ำคลองอัมพวา ในยามบ่าย

ผมได้ไปมา

3 วัดครับ ได้แก่ วัดท้องคุ้ง วัดบางแคใหญ่ และ วัดบางกุ้ง

พระพุทธรูปขนาดใหญ่ในพระอุโบสถวัดท้องคุ้งหน้าวัดบางแคใหญ่ มียักษ์เฝ้า

วัดท้องคุ้ง เป็นวัดที่อยู่ตรงโค้งน้ำแม่กลอง ทำให้เป็นที่มาของชื่อวัด เท่าที่อ่านจากป้ายแสดงประวัติ วัดนี้สร้างขึ้นเมื่อประมาณ 200 ปีที่ผ่านมาครับ เดิมชื่อว่า วัดราชบูรณะ เราอยู่ที่นี่กันประมาณ 15 นาทีเพื่อทำบุญ ภายในพระอุโบสถมีพระพุทธรูปองค์ใหญ่ (ที่นี่ชาวบ้านเรียกว่า หลวงพ่อโต)

จากนั้น เรือก็พาเราทวนน้ำแม่กลอง เลี้ยวซ้ายเข้าคลองเล็กๆ เพื่อไปยังวัดบางแคใหญ่

ที่วัดนี้ จะเห็นยักษ์ 2 ตน เฝ้าอยู่หน้าพระอุโบสถ ภายในยังมีภาพเขียนสีศึกสงคราม 9 ทัพ ให้ได้ยลอีกด้วย แต่เนื่องจากภาพเขียนนี้เป็นภาพเก่า เขียนด้วยสีธรรมชาติ จึงไม่อนุญาตให้ถ่ายรูป เพราะเกรงว่าไฟแฟลชจะไปทำให้สีเลือนลงเรื่อยๆ เรือให้เราอยู่ที่นี่ประมาณ 20 นาที

แล้วเรือก็พาเราทวนน้ำ ไปยังวัดบางกุ้ง ที่นี่ คุณจะได้เห็นอนุสาวรีย์ของสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช และที่พิเศษกว่านั้น มี 4 อย่าง คือ

หนึ่ง หุ่นปั้นเป็นรูปคนในท่าแม่ไม้มวยไทย และ ท่ารำฟันดาบ แปลกจริงๆ

สอง พระอุโบสถ ที่มีต้นไทรคลุมอยู่ทั่วตัวพระอุโบสถ กลายเป็น unseen อย่างหนึ่งที่ไม่ควรพลาด

สาม บริเวณรั้ววัดริมแม่น้ำ มีปืนใหญ่ขนาดย่อม หันปลายปืนออกสู่แม่น้ำ

สี่ ปลาในเขตอภัยทาน ปลาสวายที่นี่ ตัวใหญ่มากครับ สามารถไปให้อาหารปลากันได้

ผมกลับมาถึงตลาดอัมพวาอีกครั้งหนึ่งหลังจากที่ได้ไปลอยล่องตามนาวามาประมาณ 2 ชั่วโมง อิ่มอกอิ่มใจและตัวดำ (เพราะแดดแรงมาก) รวมทั้งอาจจะมีอาการเมาเรือในยามที่เครื่องยนต์ติดขัด (อันเนื่องมาจากขยะไปอุดตันทางเดินน้ำที่จะต้องสูบเข้าสู่ตัวเครื่องเพื่อให้เรือแล่น) แล้วต้องสูดดมไอน้ำมันไปด้วย เหอะๆ

ท่าแม้ไม้มวยไทยในวัดบางกุ้ง

ตลาดอัมพวา ความน่ารักใกล้ๆ กรุงเทพฯ ไม่ไปก็ไม่รู้นะครับ

หมายเหตุ: เพื่อนๆ สามารถอ่านรายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับโครงการ “อัมพวา ชัยพัฒนานุรักษ์” ได้ที่

ริมรั้ววัดบางกุ้ง จะเห็นปลายปากกระบอกปืนหันออกสู่แม่น้ำ

ริมน้ำคลองอัมพวา ในยามบ่าย

 

โบสถ์ในต้นไทร

เคยดูหนังเรื่องนี้ไหมครับ “The Holiday” นำแสดงโดย Jude Law, Cameron Diaz, Kate Winslet และ Jack Black เขียนและกำกับโดย Nancy Myers

            หนังเรื่องนี้ออกฉายตั้งแต่ 2 ปีที่แล้ว (2006) แต่เท่าที่จำได้คือไม่ได้เข้าโรงหนังบ้านเรา แต่มีออกมาเป็น VCD ซึ่งตอนนี้คงอาจจะหาซื้อยากหน่อย ยิ่งถ้าเป็น sound track จะยิ่งหายาก ไม่รู้ทำไมเจ้าของลิขสิทธิ์ในบ้านเราถึงไม่ค่อยจะยอมปล่อย sound track ออกมาขาย เพราะผมไม่ชอบการพากย์ไทยใส่ลงไปเลยครับ มันไม่ได้อารมณ์จากนักแสดงเลย

                คุณดูหนังเรื่องนี้ไป คุณอาจจะอยากลองเข้า google แล้วพิมพ์คำว่า Home Exchange นะครับ ซึ่งก็มีอยู่จริงๆ แต่เอ๊ะ แล้วมันคืออะไรเหรอ มันก็คือการแลกบ้านนั่นแหล่ะ แลกกันอยู่ จะได้เปลี่ยนบรรยากาศไปนอนบ้านคนอื่นบ้าง หลังจากที่เบื่อบ้านตัวเอง เบื่อสภาพแวดล้อม เบื่ออดีตที่แสนขมขื่น

                ผมดูหนังเรื่องนี้ทีไร (3 รอบแล้ว) ร้องไห้ทุกที่ (จะมีผู้ชายคนเดียวในประเทศนี้หรือไม่ ที่ต่อมน้ำตาตื้น) มันอาจจะเป็นหนังน้ำเน่าในสายตาหลายๆ คน แต่ผมว่า รักมันมีจังหวะของชีวิตเข้ามาเกี่ยวข้อง ถ้าจังหวะของคน 2 คนมันลงตัว และคนๆ นั้นคือ soul mate ของเรา รักแท้ก็ย่อมจะมีจริงกับชีวิตเรา

                ผมเล่าเรื่องย่อละกันครับ จะได้เข้าใจเรื่องราวมากขึ้น

                …….

                หนังกล่าวถึงตัวละครแต่ละคน ซึ่งไม่สมหวังในรัก

เริ่มโดย Kate Winslet ซึ่งแอบรักคนในออฟฟิศของตัวเองในลอนดอน แต่ผู้ชายไม่เคยเห็นคุณค่าและความหมายของเธอเลย ชีวิตจมปลักกับการกินน้ำใต้ศอกมา 3 ปี แล้วผู้ชายคนนี้ก็ไปหมั้นกับคนอื่น

คนต่อมา Cameron Diaz เป็นเจ้าของบริษัทตัดต่อหนังตัวอย่างใน LA แฟนของเธอเป็นคนเจ้าชู้มาก เที่ยวไปนอนกับใครต่อใครจนเธอรู้สึกว่าทำไมไม่เคยได้รับความจริงใจกับแฟนของเธอเลย เธอจึงขอเลิกกับแฟน

ทั้ง 2 คนนี้เกิดอาการเบื่อๆ เลยพิมพ์คำว่า Home Exchange ลงใน google ก็เลยเกิดการแลกเปลี่ยนกัน คนหนึ่งอยู่ลอนดอนก็เลยบินไปแอลเอ ส่วนอีกคนหนึ่งก็บินมาที่ลอนดอน แลกเปลี่ยนบ้านกันนอนซัก 2 สัปดาห์ก่อนปีใหม่ที่จะมาถึง

Cameron ได้มาเจอกับพี่ชายของ Kate (นั่นก็คือ Jude Law) แล้วก็ปิ๊งกัน แต่ก็พยายามจะไม่คิดมาก เพราะรู้อยู่ว่า เดี๋ยว Cameron ก็กลับแอลเอ และไม่อยากให้ลูกสาวทั้ง 2 คนรู้สึกแย่ แต่ความรักก็มิอาจซ่อนไว้ในใจ ทำให้ทั้ง 2 คนก็บอกรักกันก่อนที่ Cameron จะจากไป

ส่วน Kate ก็ได้เจอผู้เขียนบทชื่อดังของฮอลลีวู๊ด เป็นคุณปู่อายุ 90 แล้ว คุณปู่ดีใจมากที่มีคนรุ่นหลานมาคอยเอาใจใส่ แล้ว Kate ก็ได้เจอกับ Jack Black ซึงเป็นนักดนตรีเล่นเพลงประกอบหนังฮอลลีวู๊ด Jack ก็เพิ่งถูกแฟนทิ้งมา ทั้งๆ ที่อุตส่าห์ไว้ใจและเชื่อใจว่าแฟนจะไม่เป็นอื่น แต่แล้วเธอก็เห็นคนอื่นดีกว่า

…….

เรื่องราวจะเป็นอย่างไรต่อไป ลองติดตามหาดูกันเองเถอด แต่ที่ชอบหนังเรื่องนี้ก็ตรงที่

1.                          เพลงเพราะมาก จากฝีมือของ Han Zimmer ผมเชื่อว่า เค้าต้องเป็นคนเยอรมันหรือออสเตรียแน่ๆ เลย คนเก่งๆ เรื่องดนตรีที่มาเล่นเพลงประกอบหนัง มักจะมาจากที่ออสเตรียครับ

2.                          จังหวะชีวิตของแต่ละคน มันยากนะ ที่จะทำให้ตรงกันได้ บางที เราคิดว่า คนๆ นี้แหล่ะใช่ แต่สุดท้าย ด้วยข้อจำกัดหลายๆ อย่าง ก็ทำให้เราไม่ได้เป็นคู่กันก็มีนะ

แล้วเมื่อไหร่จะเจอจังหวะดีๆ ของชีวิตบ้างล่ะเนี่ย แงๆ

เหมือนที่เธอคอยกังวันสับสนและยังไม่เข้าใจ รัก…จะไม่พังทะลาย

ถ้าความรักเปรียบเหมือนดั่งการเดินทาง ก็ขอฉันไปกับเธอ ได้ไหม 

ไม่จำเป็นต้องรัก…หากต้องฟื่นทน อยากแค่เพียงได้ยืนข้างเธอเมื่อเหงาใจ

เปรียบก็แค่รองเท้าที่ส่งให้เธอนั้นได้ผ่านไป ได้พบได้เจอเส้นทาง…ที่ดี 

แหม..ถ้าเธอได้เจอใคร แล้วหัวใจสบายดี ก็เพียงถอดว่างที่เก่า 

เมื่อวันใดเธอผิดหวัง หากเขานั้นทำให้เธอเศร้า มันยังคงว่างอยู่ที่เดิม 

หัวใจฉันเปรียบเธอเหมือนเป็นปลายทาง ที่ฉันไม่มีวันจะไปไหน

สวัสดีครับ เนื่องจากช่วงนี้มุขฝืด เลยเอารูปตัวเองมาลงให้ดูกันไปก่อน ลองเดากันดูครับว่าถ่ายมาจากที่ไหนบ้าง???

1.   มันเป็นไปได้ยากอยู่แล้ว กับการเปลี่ยนเพื่อใครซักคน เพราะยังไงๆ เราก็ยังอยากเป็นตัวของตัวเรา ดังนั้น เรื่องการเปลี่ยนเพื่อคนอื่น มันทำได้ ณ ระดับหนึ่ง เพื่อให้เราสามารถต้อนรับคนอีกคนหนึ่งเข้ามาในชีวิตของเรา แต่เราคงไม่สามารถเปลี่ยนทุกสิ่งทุกอย่างให้ไปสอดคล้องกับความต้องการของอีกคนหนึ่งได้ ในการเปลี่ยนแปลงบางอย่าง มันอาจจะทำให้ชีวิตของเราแต่ละคนดีขึ้นก็เป็นได้ ถ้าเปิดใจซึ่งกันและกัน เพราะการเป็นแฟนกัน น่าจะเป็นเพราะเจตนาที่ดีที่ต้องการเติมเต็มชีวิตของกันและกัน

2.   เราแน่ใจหรือไม่ว่า ณ วันนี้ เราต้องการใครสักคนเข้ามาเติมเต็มชีวิตของเราเพื่อชีวิตของเราในวันนี้และอนาคต หลายๆ ครั้ง เรามักจะมองข้าม และไปให้ความสนใจกับเรื่องไกลตัว จนลืมมองไปว่า ยังมีใครอีกคนหนึ่งที่เค้าหวังดี จริงใจ อยากช่วยให้เรามีความสุข (หรือบางครั้งอาจปนทุกข์บ้าง)

3.   เรามีความเต็มใจที่จะทำความรู้จัก เข้าใจกัน และ รักที่จะเข้าใจกันมากแค่ไหน บางที อาจจะด้วยปัจจัยแวดล้อมรอบตัวเรา ไม่ว่าจะเรื่องงานหรือเรื่องความมีโลกส่วนตัว ทำให้เราจำเป็นต้องห่างบ้าง แต่นี่คือการรักษาระยะห่างระหว่างกัน ความรัก ไม่ใช่เรื่องของการที่ต้องใกล้กันอยู่ตลอด การใกล้กันมากก็ไม่ดี การไกลกันมากก็ไม่ดี จริงมั้ย?

4.   แล้วคนที่จะมาเติมเต็ม คนๆ นั้น คือ เธอ หรือเปล่า?

5.   สิ่งที่น่าจะเกิดจากการมีแฟน คือ การที่ได้ทำอะไรให้แฟนของเรา มีความสุข ด้วยการช่วยและแนะนำสิ่งดีๆ ให้ ฟังและช่วยเสนอแนะทางออก(ถ้าทำได้) และในยามที่เหนื่อยล้าหรือต้องห่างกัน (ด้วยปัจจัยอะไรก็แล้วแต่) ให้คิดถึงกันและเข้าใจกันก็เพียงพอ

6.   เป็นไปไม่ได้เลย ที่จะมีใครซักคน เพื่อมาทดแทน(ความเป็น)คนเก่า เพราะชีวิตใครก็ชีวิตใคร

นี่แหล่ะ ยอดคน

ขอดวงวิญญาณของเฒ่าทรนง จงไปสู่สุคติในสัมปรายภพเทอญ

รักและเคารพปู่ ถึงแม้เราจะไม่ได้เป็นญาติกันจริงๆ ก็ตาม

รักครับ

ต้นแบบของความพอเพียง และ ความทรนง ด้วยหลักธรรม

เนื้อหาจากรายการ คน ค้น ฅน

“ดูแต่หอยสิ ไม่มีมือไม่มีตีน มันยังหากินได้อง ประสาอะไรกับคน มีมือมีเท้า หากินเองไม่ได้ ก็อายหอย”

“ขายอย่าให้แพง คนเขาจะได้กินลง ฉันขายถูกๆ เอาไปเถอะ ซื้อไปแกงให้พอหม้อ”

“กินฟรีได้ แต่ไม่อยากกิน เกรงใจ ไม่เอา อาย ของเขาซื้อเขาขาย ไหนตัองตัก ไหนต้องล้าง”

“มีก็กิน ไม่มีก็ไม่กิน ไม่ขอใคร คนเราอดตาย หายาก”

“ชีวิตคนเหมือนสะพาน มีขึ้น มีลง มีสูง มีต่ำ พอสุดท้าย ก็ตาย”

ปู่เย็น อายุ 106 ปี วัย 106 ปี ของชายชราคนหนึ่งน่าจะพูดได้ว่า เลยภาวะไม้ใกล้ฝั่งไปแล้วหลายขุม ปู่อยู่ตัวคนเดียว เคยมีเมียแต่ไม่มีลูก เพราะปู่เป็นหมัน ถ้าปู่มีลูกไม่แน่ว่าป่านนี้ลูกๆ ของปู่จะยังมีชีวิตอยู่หรือไม่ แต่ สำหรับปู่ ยังไงปู่ก็ยังไม่ตายแน่ๆ นอกจากยังไม่ตาย ปู่ยังแข็งแรงใช้ได้ ไม่ว่าร่างกายหรือหัวใจ

ปู่เป็นมุสลิมเมืองเพชร แต่เมียปู่เป็นไทยพุทธแถวประจวบ ทั้งสองครองรักกันยืนยาวโดยไม่มีฝ่ายใดได้ เปลี่ยนรีตเปลี่ยนรอยศาสนา รวมทั้งในชีวิตไม่เคยมีพิธีกรรมออกหน้าออกตาอันใด ใช้หัวใจหรือหัว อะไรบ้างก็ไม่รู้ล่ะ รู้แต่ว่าอยู่กันมายืนยาวกว่าไม้เท้ายอดทองกระบองยอดเพชร ย่าขี้เกียจอยู่ดูโลก จากปู่ไปก่อน ตอนอายุ 92 ปี ปู่ถึงตอนนี้ยังไม่มีทีท่าว่าจะจากโลกนี้ไปไหน แต่ตอนย่าจากไปปู่ร้องไห้ อยู่ 3 เดือน

ชายชราคนหนึ่ง ร้องไห้กับการจากไปของหญิงชราคนหนึ่งนาน 3 เดือน คงไม่ใช่เพราะความขี้แย นับแต่วันที่ย่าจากไป ปู่ก็ออกจากบ้านเช่าราคาเดือนละแปดร้อยบาท ขนทรัพย์สมบัติที่มีอยู่ไม่กี่ชิ้นในชีวิต มาอยู่บ้านหลังใหม่ ไม่มีเสา ไม่มีหลังคา ยาวราวๆ 2 วา กว้างแค่ 2 ศอก บ้านของปู่เป็นเพียง เรือลำเล็กๆ ลอยอยู่ในลำน้ำเพชร นับถึงปัจจุบัน ปู่กิน อยู่ หลับนอน อยู่ในเรือมานานนับสิบปี โดยมี การงานแห่งชีวิตเพียงอย่างเดียว คือ การดักอวนหาปลา

ทุกวันปู่จะจอดเรือนั่งๆ นอนๆ อยู่ใต้สะพานลำใย ซึ่งทอดเชื่อมระหว่างบ้านหม้อ กับตลาดวัดท่อ พอเย็นๆ ก็จะเริ่มพายเรือออกไปหาที่วางอวน ปู่จะกู้อวนคืนละ 2 ครั้ง ดึกๆ ครั้งหนึ่ง รุ่งเช้าอีกครั้ง หนึ่ง ได้ปลา ปู่ก็จะเอาใส่กะละมังหิ้วขึ้นมาขายที่ตลาดวัดท่อในตอนเช้า ก่อนเดินกลับลงไปพักผ่อน ชม เวลาเลือนผ่านชีวิตไปโดยไม่วิตกทุกข์ร้อน หรือไม่ก็ซ่อมอวนอยู่ในเรือนเรื อ

ปู่ไม่ชอบให้ใครสงสารปู่ แต่ปู่ชอบสงสารคนอื่น ปู่มักจะขายปลาที่นับวันยิ่งหายากในราคาถูกๆ คนที่มาซื้อเห็นปู่ขายถูก ยิ่งขอซื้อให้ถูกเข้าไปอีก แต่ปู่ก็ไม่ว่าอะไร นานปีทีหนจึงจะมีคนใจดี ซื้อปลาไม่กี่ตัว ให้ เงินเกินมา ไม่เอาเงินที่ปู่ทอนกลับไป แบบนี้ปู่ไม่ว่าอะไร แต่ถ้าใครให้ปู่ฟรีๆ มีปัญหาทันที

ผมเคยถามว่า ทำไมปู่ไม่ไปขอความเมตตาจากใครๆ เขา คนแก่ๆ ยังไงๆ ใครๆ ก็สงสาร ปู่บอกว่า ไม่เอา ไม่ชอบที่สุด ดูแต่หอยซิ ไม่มีมือมีตีน มันยังหากินได้เอง (รู้จักมั้ยหอยน่ะ…ปู่ย้ำ) ประสาอะไร กับคนมีมือมีเท้า หากินเองไม่ได้ก็อายหอย

ปู่คิดและเชื่อแบบนี้ แต่มีคนมากมายที่ไม่ได้คิดและเชื่อแบบปู่ ปู่อาจดูโง่และน่าหมิ่นแคลนในสายตาของคนเหล่านั้น แต่ปู่ไม่มีวันหมิ่นแคลนตัวเอง ขณะปู่อยู่ในเรือ คนเหล่านั้นอาจกำลังนั่งถือขันอยู่ตามสะพานลอย หรือไม่ก็กำลังข่มขู่ทุบตีเพศแม่ที่เป็นเมียตอนที่ตัวเองกำลังเมา กำลังขูดรีด โก่งราคา จี้ปล้น ฉ้อ โกง ฮั้วสัมปทาน เล่นแร่แปรหุ้นในตลาดเงิน

ไม่ว่าความฉลาด ความโง่ ความดี ความชั่ว ความนับถือ และการให้ค่าในการมีชีวิต แน่นอนว่า คน พวกนั้นต่างกับปู่ ขณะที่ปู่คิดว่าคนเราไม่ว่าเฒ่าชะแร แก่ชราแค่ไหน หากยังมีลมหายใจ ก็ต้องพยายาม อยู่ให้ได้ด้วยลำแข้งของตัวเอง โดยไม่เอารัดเอาเปรียบ และเบียดเบียนใคร พูดง่ายๆ ว่ารับผิดชอบดู แลตัวเอง หาอยู่หากินเอง ว่างั้นเหอะ

ปู่อาจไม่รู้จักคำว่าศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ ในหัวสมองปู่อาจไม่ มีคำว่าชีวิตที่สง่างาม ความหยิ่งทะนง แต่ปู่มีสิ่งเหล่านี้อยู่ในชีวิต ซึ่งบางทีคนที่ใช้คำเหล่านี้หากินบ่อยๆ เสียอีกที่ชีวิตไม่มีสิ่งเหล่านี้  

โจ