อยากให้เพื่อนๆ ได้แชร์ประสบการณ์ความทุกข์กันครับ เพราะมันจะทำให้เรารู้ว่าเรายังมีเพื่อนอยู่ ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนที่ร่วมชะตากรรมเดียวกันหรือเพื่อนที่เจอประสบการณ์ที่แย่ๆ กว่าเรา การที่ได้อ่านเรื่องราวความทุกข์ของผู้อื่นก็น่าจะทำให้เราจะได้มีกำลังใจในการต่อสู้ต่อไป ได้รู้ว่า เราไม่ได้สู้อยู่คนเดียว จริงมั้ยครับ
สำหรับผม ความทุกข์ของผมคือการให้ แปลกใช่มั้ย เค้ามีแต่ยิ่งให้ยิ่งสุข แต่ผมกลับคิดว่า ยิ่งให้มากยิ่งทุกข์มาก มันเหมือนกับว่า เราไม่ได้ทำอะไรเพื่อตัวเราเองเลย มีแต่การทำให้กับผู้อื่น จนเรารู้สึกได้ว่า ทำไมหนอ เราจึงไม่ให้โอกาส ให้เวลากับตัวเราเองบ้าง บางครั้งเราก็รู้สึกว่า เราสูญเสียโอกาสในการให้อะไรๆกับตัวเองไปเยอะ ทำเพื่อคนอื่นซะเยอะ แล้วเพราะการให้ที่ไม่พอดี เกินตัวของเราเกินไปเลยทำให้เราเป็นทุกข์ แต่บางทีก็คิดนะว่า เราเองเราก็ไม่อยากเห็นแก่ตัว เราคิดว่า การที่เราได้ทำอะไรให้กับคนอื่นเนี่ย มันคือการให้ มันคือบุญที่เราต้องสะสมไปใช้ต่อในชาติหน้า
ถามว่า ผมทำอะไรบ้างถึงได้รู้สึกเช่นนี้ ก็ยกตัวอย่างเช่น เรื่องงาน ผมบอกตรงๆ ว่าผมไม่อยากทำงานเครียดๆ อยากทำงานสบายๆ อยากทำงานแค่ให้พอมีพอกิน ไม่อยากดิ้นรนอะไรมากมายนัก อยากมีชีวิตอย่างพอเพียง แต่ในเมื่อสถานะการณ์ที่เป็นอยู่มันบังคับว่า บ ถ้าจะเอาครอบครัวให้รอดก็ต้องหาเลี้ยงเพิ่มขึ้นอีกเพื่อให้ครอบครัวเรารอดและมีชีวิตที่ดีขึ้น ไม่ใช่แค่เราเอาตัวเองรอดอยู่คนเดียวแล้ว แต่ยังมีครอบครัวด้วย มันเลยต้องดิ้นรน แล้วมันก็เครียด บางทีก็อยากให้คนในครอบครัวเข้าใจและเห็นใจเราบ้าง ไม่อยากให้เค้ามองเราแค่ฉาบฉวย แล้วก็ปล่อยให้เราเหี่ยวแห้งแบบที่เป็นอยู่ เบื่อเหมือนกันนะกับชีวิตแบบนี้ มีแต่ห่วงเต็มไปหมด ถ้าผมตายไปก่อนเวลาอันสมควร ถึงจะรู้สึกกันใช่หรือไม่? เฮ้อ! เบื่อชีวิตจัง!
คุณล่ะครับ แชร์เรื่องเล่ากันบ้างนะครับ เผื่ออย่างที่บอกจะได้รู้ว่าเรายังมีเพื่อนอยู่ แชร์กันนะครับ
