รองเท้า(เก่าๆขาดๆ) กับ ความรัก (เน่าๆ) ของผม

รักคือทางอันยาวไกล ใช้หัวใจเราเดินทางบ้างครั้งอาจเดินหลงไป

เหมือนที่เธอคอยกังวันสับสนและยังไม่เข้าใจ รัก…จะไม่พังทะลาย

ถ้าความรักเปรียบเหมือนดั่งการเดินทาง ก็ขอฉันไปกับเธอ ได้ไหม 

ไม่จำเป็นต้องรัก…หากต้องฟื่นทน อยากแค่เพียงได้ยืนข้างเธอเมื่อเหงาใจ

เปรียบก็แค่รองเท้าที่ส่งให้เธอนั้นได้ผ่านไป ได้พบได้เจอเส้นทาง…ที่ดี 

แหม..ถ้าเธอได้เจอใคร แล้วหัวใจสบายดี ก็เพียงถอดว่างที่เก่า 

เมื่อวันใดเธอผิดหวัง หากเขานั้นทำให้เธอเศร้า มันยังคงว่างอยู่ที่เดิม 

หัวใจฉันเปรียบเธอเหมือนเป็นปลายทาง ที่ฉันไม่มีวันจะไปไหน